İklim Okulu Şiiri

İklim krizi, sadece akademik istatistiklerin veya teknik raporların değil, doğrudan hayatımızın tam merkezinde yer alan, acil çözüm bekleyen bir gerçektir. Bu gerçeği içselleştirmek ve gezegenimizle olan ilişkimizi yeniden gözden geçirmek için bazen soğuk rakamlardan ziyade, kelimelerin ve duyguların vurucu gücüne ihtiyaç duyarız. "İklim Okulu" şiiri; doğanın bize sessizce vermeye çalıştığı dersleri, insanın ekosistem üzerindeki etkisini ve omuzlamamız gereken bireysel sorumlulukları derin bir farkındalıkla satırlara döküyor. Sadece dinleyerek değil, bizzat dönüşerek mezun olabileceğimiz bu okulun görünmez sıralarında, gelin hep birlikte karbon ayak izimizle ve ekolojik gerçeklerle yüzleşelim.

İklim Okulu

İnce ince eriyor buzlar,

uzun uzun bakıyoruz,

“olur mu?” diyoruz,

oluyor.

İstatistikler susuyor bazen,

insan konuşuyor,

insan susuyor,

iklim konuşuyor.

Okul bu,

tahta yok,

zil yok,

ama sınıf dolu:

orman, ova, okyanus,

uyumayan bir ufuk.

Bir köşede karbon ayak izi,

utangaç, uysal,

öbür köşede koca koca laflar:

“Büyüme!”, “Üret!”, “Tüket!”

— sus, diyor toprak,

— dur, diyor su.

İklim Okulu’nda

ders geçmek yok,

ders almak var.

Sınıfta kalan çok,

sorumluluk alan az.

İnsan diyor ki:

“Ben küçüğüm,

ne olur ki?”

O küçük “ben”

okyanusu ısıtıyor,

orunu bozuyor,

uykuyu kaçırıyor.

Biraz hiciv bu,

çünkü trajedi tek başına ağır.

Biraz taşlama,

çünkü gerçek bazen ancak taş atınca uyanıyor.

Ama en çok

bilinç bu,

usul usul.

İklim Okulu bağırmıyor:

“Suçlusun!” demiyor.

Sadece soruyor:

“Uyum mu, uyumsuzluk mu?”

“Unutmak mı,

unutturmamak mı?”

Kapıda diploma yok,

ama çıkışta yük var:

sorumluluk,

uzun vadeli umut,

ince bir vicdan sızı.

Ve ders bitmiyor.

Hiçbir gün.

Çünkü iklim

tatil yapmıyor,

uyumuyor,

unutmuyor.

İklim Okulu bu.

Okudukça değil,

dönüştükçe mezun olunuyor.

Süleyman Çetin 

Çevre Yüksek Mühendisi & Proje Uzmanı

İklim Okulu şiirinin satır aralarında güçlü bir şekilde vurgulandığı gibi, doğanın dengesini korumak ve gelecek nesillere yaşanabilir bir dünya bırakmak kendi ellerimizde. Sınıfta kalmanın bedelinin çok ağır olduğu bu küresel mücadelede; bireysel olarak atacağımız en küçük bir çevre dostu adım bile okyanusların ısısını düşürmeye, toprakların ve suların nefes almasına katkı sağlayacaktır. Unutmayalım ki iklim değişikliği asla mola vermiyor; bu yüzden iklim uyumlu bir yaşam inşa etme gayretimiz de kesintisiz devam etmelidir. Zira bu okulda diploma kağıtlara değil, doğrudan vicdanımıza ve yarınlara yazılır.